الَّذينَ ذَكَرُونى فَاذكُرهُم » ؛ « فرمود : كسانى كه يادم كنند يادشان مىكنم » . « 1 » يعنى ياد كردن خدا و توجه او منوط و بسته به ياد كردن و توجه بنده به او است . خداوند فرموده : كسى كه مرا در جمع مردم ياد كند من او را در جمع ملائكه ياد كنم ، « 2 » و نيز فرموده : اى فرزند آدم مرا در جمع ياد كن تا تو را در جمع بهترى از جمع خودت ياد كنم . « 3 » ( يعنى اگر خدا را ياد كردى او تو را در بين مردم ياد مىكند ، و قلب مردم را متوجه تو مىكند خير و صلاح تو را بر سر زبان آنها مىاندازد ) . پيامبر ( صلى الله عليه و آله ) در جواب كسى كه از بهترين و محبوبترين اعمال نزد خداوند سؤال كرد چنين فرمودند : « ان تموتَ و لسانُك رطبٌ مِنْ ذكر اللّه » : « اينكه بميرى و زبان تو از ياد خدا مرطوب باشد » . « 4 » رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله ) فرمودند : « ذاكِرُ اللّه فى الغافلين كالمقاتل فى الفارّين و المقاتل فى الفارّين له الجنّة » : « ياد كننده خدا در بين غافلين مثل جنگ كننده ( در راه خدا ) در بين فرار كنندگان ( از ميدان جنگ ) است و جنگ كننده در راه خدا در ميان فرار كنندگان ، بهشت براى او است » . « 5 » امام صادق ( عليه السلام ) در حديثى « 6 » از پدرش حكايت مىكند كه فرمود : پدرم كثير الذكر بود و من با او راه مىرفتم و ذكر مىگفت و با او غذا مىخوردم و ذكر مىگفت مردم با او سخن مىگفتند ولى اين مسئله او را از ذكر خدا بازنمىداشت مىديدم

--> ( 1 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 تا 191 . ( 2 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 تا 191 . ( 3 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 تا 191 . ( 4 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 تا 191 . ( 5 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 تا 191 . ( 6 ) . لئالى الاخبار ، جلد 1 ، صفحه 193 حديث دوم ، در محجة البيضاء ، با اضافاتى آمده ، جلد 2 ، صفحه 269 - 268 . .